Sommige verhalen verdienen een kader. Andere een verhuisdoos.

iet elk verhaal moet ontverhaald worden.

Gelukkig maar.

Anders kreeg ik ruzie met de helft van mijn boekenkast.

Er zijn verhalen die ik koester.

Het verhaal van mijn oma. Die ik als klein meisje mee sleurde naar de grote stad om samen naar ET te gaan kijken.

Het verhaal achter dat litteken op mijn knie. En waar de monchichi's op mijn kamer nog steeds de getuige van zijn.

Het verhaal van mijn huwelijk. Waarin veel liefde woonde. En drie prachtige kinderen. Allen bleek het verhaal uiteindelijk groter dan de versie die we er jarenlang van hadden gemaakt.

Die verhalen mogen blijven. Ze zijn gezellig en wijs gezelschap.

Ik kader ze in en geef ze een mooie plek.

Andere verhalen komen sneaky binnen. Ze stellen zich niet voor.

Ze komen binnen in een zin. Een blik. Een gevoel.

En voor je het weet, klinken ze in je hoofd met je eigen stem

‘.’

‘Jij gaat dat toch nooit kunnen. ’

‘Geld geeft zekerheid en veiligheid.'

'Ik kan niet anders, ik heb geen keuze'

'Door doen, door doen, door doen. Sterk zijn'

Ze speelden me heel vaak parten.

Ze zetten me vast in een rol waarin ik te lang bleef.

Ik ging voorbij mijn sprankel.

Dat klinkt achteraf alsof ik iets fout deed.

Dat deed ik niet.

Ik speelde gewoon een rol die ooit perfect paste.

Tot ik er niet meer in paste.

Zoals ik als kind bleef proberen haar communiekleedje aan te trekken.

Vertederend.

Maar weinig comfortabel. Dus begon ik dozen te vullen.

Geen echte dozen.

Verhuisdozen voor verhalen.

Het verhaal van de loyale echtgenote.

Het verhaal van de verantwoordelijke ambtenaar.

Het verhaal van Geertje die het wel wist.

Die dozen zaten verrassend vol.

Met overtuigingen.

Met verwachtingen.

Met diploma's, meningen en zekerheden.

Met spullen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze meedroeg.

Dat was werk.

Veel werk.

Soms lastig werk.

Want sommige verhalen hadden me goed gediend.

Ze hadden een huis gebouwd.

Een gezin.

Een loopbaan.

Een leven.

En toch was die sprankel groter. En hoe meer ik de dozen vulde, hoe meer vertrouwen er kwam. Sprankelend vertrouwen. Nu kies ik voor die sprankel. Met hart en ziel. En noem mezelf nu

Geertje Verhaler - vertaler - ontverhaler ook voor wat nog geen woorden heeft.

Tot zolang het past.