Toen je verliefd werd, kwam je niet alleen.
Je dacht misschien van wel.
Twee mensen. Een beetje chemie. Een paar vlinders. Een toekomstplan.
Maar liefde komt zelden alleen.
Ze brengt een hele verhuiswagen mee.
Vol verwachtingen. Overtuigingen. Angsten. Gewoontes.
En vooral: verhalen.
Verhalen over wat liefde is.
Over hoe nabij je mag komen.
Over wanneer je goed genoeg bent.
Over wat je moet doen om graag gezien te worden.
Over wat je moet doen om niet verlaten te worden.
Niemand vertelt die verhalen bewust.
Ze zitten verstopt in kleine dingen.
In zwijgen.
In pleasen.
In controledrang.
In jaloezie.
In de neiging om alles op te lossen.
Of net in de gewoonte om weg te lopen zodra het moeilijk wordt.
En dan gebeurt iets fascinerends.
Twee mensen denken dat ze ruzie maken over de afwas.
Terwijl de ene eigenlijk zegt: "Zie mij."
hoort de andere : "Ik ben niet goed genoeg."
De ene zegt: "Waarom heb je niets gezegd?"
De andere hoort: "Je doet het weer fout."
En voor je het weet, staat er niet alleen een koppel in de woonkamer.
Maar ook een hele verzameling oude verhalen.
Onuitgenodigd.
Met een sterke mening.
En verrassend veel spreektijd.
Dat is wat ik zo vaak zie in relatiebegeleidingen.
Mensen die ontzettend hun best doen om elkaar te begrijpen.
Terwijl ze tegelijk reageren op verhalen die veel ouder zijn dan hun relatie.
Het verhaal van altijd sterk moeten zijn.
Het verhaal van niemand tot last mogen zijn.
Het verhaal van eerst voor anderen zorgen.
Het verhaal van liefde moeten verdienen.
En nee. Dat is niet fout. Dat is mens.
Relaties nodigen ons uit om diep te durven duiken.
Niet naar wat de ander fout doet.
Niet naar wie gelijk heeft.
Maar naar de plekken in onszelf die ooit geraakt werden.
Naar oude kwetsuren.
Naar de verhalen die we daar, vaak zonder het te beseffen, rond hebben gewikkeld.
Verhalen over niet goed genoeg zijn.
Niet gezien worden.
Verlaten worden.
Er alleen voor staan.
Die oude verhalen zijn rode knoppen.
En geloof me: die gaan af.
Een relatie groeit niet omdat we elkaars knoppen leren vermijden.
Ze groeit wanneer we anders leren omgaan met wat eronder zit.
Wanneer jij ziet dat er bij mij iets geraakt wordt.
En niet meteen begint uit te leggen. Op te lossen. Of jezelf te verdedigen.
Maar gewoon blijft.
Terwijl ik afdaal naar een plek die veel ouder is dan onze ruzie.
Een oude pijn. Een oud verdriet. Een oud verhaal.
En jij?
Jij hoeft niet mee de put in.
Jij hoeft alleen het licht aan te laten.
Dat is veiligheid.
Niet dat we elkaar nooit raken.
Wel dat we niet weglopen wanneer het gebeurt.
Dat we erop vertrouwen dat de ander zijn weg terug naar boven vindt.
En dat we er nog zijn als die bovenkomt.
Dat is voor mij graag zien.
Opmerkingen